Sculpture of Heracles from the Temple of Aphaia / Άγαλμα του Ηρακλή από τον Ναό της Αφαίας

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Sculpture of Heracles from the Temple of Aphaia, east pediment detail (F. Tronchin) 

Λεπτομέρεια από τα γλυπτά του ναού της Αφαίας, που εκτίθενται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου.

 Το ιερό της Αφαίας το αναφέρει ο Παυσανίας. Πριν βρεθούν οι επιγραφές, το θεωρούσαν ιερό της Αθηνάς ή του Ηρακλή.

East pediment of the Temple of Aphaia.

The first Trojan war, not the one described by Homer but the war of Heracles against the king of Troy Laomedon is the theme, with Telamon figuring prominently as he fights alongside Heracles against king Laomedon. This pediment is thought to be later than the west pediment and to show a number of features appropriate to the Classical period: the statues show a dynamic posture especially in the case of Athena, chiastic composition, and intricate filling of the space using the legs of fallen combatants to fill the difficult decreasing angles of the pediment. Part of the eastern pediment was destroyed during the Persian Wars, possibly by a thunderbolt. The statues that survived were set up in the sanctuary enclosure, and those that were destroyed, were buried according to the ancient custom. The old composition was replaced by a new one with a scene of a battle, again with Athena at the center

Ο ναός είναι δωρικός περίπτερος, με 12 μονολιθικούς κίονες (εκτός από τρεις που έχουν σπόνδυλους) στις μακρές και 6 στις στενές πλευρές. Στηρίζεται σε κρηπίδα τριών βαθμίδων, έχει πρόδομο και οπισθόδομο με δύο κίονες εν παραστάσι και σηκό που χωρίζεται σε τρία κλίτη που σχηματίζονται με δύο δίτονες κιονοστοιχίες. Η είσοδος βρισκόταν στην ανατολική πλευρά. Η στέγη του ναού είχε κάλυψη από πήλινη κεράμωση κορινθιακού τύπου. Οι διαστάσεις του ναού στο στυλοβάτη είναι 13,77 επί 28,81 μ. και είναι κατασκευασμένος από τοπικό πωρόλιθο.

Ο ναός της Αφαίας ήταν ιδιαίτερα γνωστός από την αρχαιότητα για τα αετώματα, τα οποία κοσμούσαν και τις δύο στενές πλευρές του ναού. Τα γλυπτά των αετωμάτων ήταν πολύχρωμα και ήταν φτιαγμένα από παριανό μάρμαρο, με θεματολογία παρμένη από τον Τρωικό Πόλεμο, στον οποίο συμμετείχαν ντόπιοι πολεμιστές και απόγονοι του βασιλιά του ησιού Αιακού (Αίας ο Τελαμώνιος, Τεύκρος, Αχιλλέας), αλλά και από την πρώτη εκστρατεία εναντίον του Λαομέδοντα της Τροίας με αρχηγό τον Ηρακλή, όπου συμμετείχε ο γιος του Αιακού, Τελαμών. Κεντρική φιγούρα είναι η θεά Αθηνά: στο εσωτερικό του ναού, στο σηκό, φυλασσόταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς, για την προστασία του οποίου προστέθηκαν κιγκλιδώματα τόσο στον πρόναο όσο και στον οπισθόδομο.

Παλαιότερα είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί άλλο αέτωμα για την ανατολική πλευρά, το οποίο αργότερα αντικαταστάθηκε. Προκύπτει πως παρίστανε ένα μύθο σχετικά με την αρπαγή της Αφαίας από το Δία. Παρομοίως είχε ξεκινήσει και η κατασκευή του αετώματος για τη δυτική πλευρά με θέμα την Αμαζονομαχία. Πριν όμως ολοκληρωθεί η κατασκευή του πάρθηκε απόφαση για το σχεδιασμό και την κατασκευή άλλων αετωμάτων με διαφορετικό θέμα. Ο λόγος θεωρείται κυρίως πολιτικός. Οι Αιγινήτες πρόβαλαν το νησί τους ως πατρίδα του γένους του Αιακού. Κατά τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ., όταν η Αίγινα απειλούνταν από τους Αθηναίους, οι Αιγινήτες αποφάσισαν την αλλαγή των αετωμάτων για να τονίσουν την καταγωγή τους από τον Αιακό και τα κατορθώματά τους.

Βronze handle decorated with a small horse / Χάλκινη λαβή τριποδικού λέβητα

Artifacts

Craters, vases ect. / Κρατήρες, αγγεία κ.α.

Βronze handle decorated with a small horse. Very likely from an Argive workshop. About mid-8th cent. B.C.

Large bronze tripod cauldrons with ornate handles were usual dedications to the major Panhellenic sanctuaries from the Geometric to Classical times. The Homeric poetry mentions the practice of conferring tripods as prizes in competitions honouring gods or deceased.

Χάλκινη λαβή τριποδικού λέβητα με ιππάριο. Πιθανότατα εργαστηρίου του Άργους. Περί τα μέσα του 8ου αι. π.Χ.

Μεγάλοι χάλκινοι τριποδικοί λέβητες με περίτεχνες λαβές αποτελούσαν συνήθη αφιερώματα στα μεγάλα, πανελλήνια ιερά από τους γεωμετρικούς έως και τους κλασικούς χρόνους. Στα ομηρικά έπη αναφέρεται η πρακτική της απονομής τριπόδων ως επάθλων σε αγώνες προς τιμήν θεών ή νεκρών.

The Danicourt collection of gems in Péronne

The Danicourt collection of gems in Péronne

In 1874 Alfred Danicourt, collector of works of art and antiquities, created a municipal museum for his collection in Péronne. There it grew with a variety of gifts and legacies. At the beginning of the First World War the smaller and more precious objects were boxed and hidden, while the other contents of the museum were destroyed by bombardment and theft in 1917. After the war the museum was reopened with what was still surviving of the old collection, but in 1939 the most precious objects had again to be hidden for safety. In 1955 the museum was installed in the Town Hall, where it remains as a splendid display for the public (see HERE).

In 1967, at the invitation of the Mayor of Péronne and with the assistance of the Curator, M. Jean Baradat, J.Boardman and R.L. Wilkins visited Péronne and were able to study and photograph the collection of gems in two articles: Revue Archéologique (=RA) 1970, 3-8, and 1971, 195-214; expressing the intention of publishing the others at a later date. This has not been done until this presentation of the whole collection on this website.

The collection is small but choice. It contains one of the first recorded Mycenaean gold rings and several exceptionally fine Phoenician, Etruscan, Greek and Roman intaglios and cameos. It is published here with the 1967 photographs, in the form of a handlist rather than a catalogue raisonée, to apprise scholars of its contents. Measurements are in mm, giving the face of each stone first.

I am indebted to Martin Henig for most helpful comments and corrections to the following summary catalogue.

Feb 2003 John Boardman

Index of Subjects

To view the Catalogue select any of the following subject headings:

Mycenaean Greek

Eastern and Phoenician

Greek Archaic
Greek Classical
Etruscan
Etruscan and Italic Ringstones
Roman: Heroes and Divinities
Roman: Dionysiac
Roman: Heads
Roman: Generic
Roman: Animals, Etc.
Cameos
Sasanian
http://www.beazley.ox.ac.uk/gems/danicourt/default.htm

Cornelian scarab, from Italy / Kαρνελικός σκαραβαίος από την Ιταλία

Artifacts

Coins / Νομίσματα

The Danicourt collection of gems in Péronne

Cornelian scarab, from Italy. Published: RA 1971, 201, fig. 8. 19x13. About 500 BC.

The upper part of a four-winged deity hovering over a mountain (?). His head is radiate and there is a radiate sun-disc at his belly; his arms outstretched. Beaded border.

A hellenized version of an eastern sun god. The "Punk-head" was the haircut used to symbolize the sun on the head of a god. 

Kαρνελικός σκαραβαίος από την Ιταλία. Δημοσιεύτηκε  RA 1971, 201, fig. 8. 19x13. Περίπου το 500 π.Χ.

Το πάνω μέρος μιας τετράφτερης θεότητας που αιωρείται πάνω από ένα βουνό (?). Το κεφάλι του ακτινοβολεί και υπάρχει ακτινωτός δίσκος ηλίου στην κοιλιά του. Τα χέρια του απλωμένα. 

Μια εξελληνισμένη έκδοση ενός ανατολικού θεού του ήλιου.

Daughter of Niobe

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

A daughter of Niobe, falling, struck in the back by an arrow for which she gropes. From a pedimental group taken from Greece to Rome. About 430 BC. Height 1.49 m. (Rome, Terme 72274)

 A daughter of Niobe. She has been struck in the back and stumbles to her knees.

Plaster cast: Height: 1.52m.

Copy of a marble statue.

The statue:

is from the pediment of a building - probably a temple in Greece.

was made about 430 BC.

was found in the Gardens of Sallust in Rome in 1906.

is now in Rome, Museo Nazionale delle Terme, inv. 72 274.

The stolen Caryatid from the south porch of the Erechtheion / Η κλεμμένη Καρυάτιδα

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

(Για ΕΛΛΗΝΙΚΑ πάτε κάτω)
A Caryatid from the south porch of the Erechtheion. The figure is in London, the best preserved. Those left on the building have now been removed from the polluting atmosphere of Athens to the new museum. About 410 BC. (London 1816,0610.128)

The Ionic order of the Erechtheion offers more contrast with the Ionic of the Archaic period, than does the Doric Parthenon with its predecessors. In the capitals concave channels in the volutes were now the rule where earlier, but for rare and primitive exceptions, they were plump convex. In the Erechtheion capitals there are even double channels, and the usual egg-and-dart between the volutes has a cable pattern above and a floral band (as in Archaic Samos) below. There had been some variety in the bases too, the Erechtheion having a type developed in Attica. The shafts have twenty-four flutes, with flat ridges between, against the Doric twenty with sharp ridges; and the Ionic column as a whole retains its tall slim proportions against the squat Doric, which made it a natural choice for positions where the mass of a Doric colonnade could have looked unbearably heavy. All the carved mouldings of these buildings were painted, some with coloured glass inlays also, and it now seems that even the flat wall surfaces were toned down with a colour wash to reduce the glare of direct sunlight. Add the realistic colouring of the figure sculpture and the difference between what we see today in Athens and in museums and what was seen in antiquity becomes almost impossible to conceive.

A visitor to the Acropolis would have done well to save for the end his inspection of the little Temple of Athena Nike, on the bastion overlooking the entrance. It was a small Ionic building, erected over what had become the traditional position for this shrine, a mirror in miniature of the more elaborate Ionic of the Erechtheion. A low stone balustrade surrounded the sanctuary, and the relief carving upon it offers perfect examples of the statuary style typical of the end of the 5th century, successor to the rather heavy Classical idealism of the Parthenon. Figures of Victory are shown in a frieze leading animals to sacrifice and erecting trophies, attended by Athenas . 

The thin material of their dress is pressed so close to the body that some are virtually nude studies, an effect anticipated in the Parthenon pediments , the transparency and swirl of the drapery lending emphasis to the form of the body, and not either concealing it or having a mass and movement of its own apart from the body beneath. The treatment of dress and of the human body, especially of women, has come a long way during the 5th century.

Το 1801 μία από τις Καρυάτιδες και ο βόρειος κίονας του ανατολικού πρόπυλου μαζί με το υπερκείμενο τμήμα του θριγκού αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν με σκοπό την διακόσμηση του μεγάρου του και αργότερα πωλήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο (μαζί με γλυπτά από τα αετώματα και τις ζωφόρους του Παρθενώνα).Ένας θρύλος της εποχής ανέφερε πως κατά τη διάρκεια της νύχτας οι εναπομείνασες πέντε Καρυάτιδες ακουγόταν να θρηνούν για την χαμένη αδελφή τους. Ο Έλγιν, προσπάθησε να αφαιρέσει και μια δεύτερη Καρυάτιδα και όταν προέκυψαν τεχνικές δυσκολίες, προσπάθησε να την κόψει σε κομμάτια. Το γλυπτό θρυμματίστηκε και παρέμειναν τα θραύσματα. Αργότερα ανακατασκευάστηκε ασυντόνιστα με τη χρήση τσιμέντου και μεταλλικών ράβδων. 

Grave stele from the Ilissos / Επιτύμβια στήλη από τον Iλισό

Artifacts
Bas-relief, High - Relief, Scurlpurs, ect,,./ Ανάγλυφο,κτλπ

(Για Ελληνικά πάτε κάτω)

Marble grave stele of a youth, found in the bed of the Ilissos river in Athens ca. 340 BC.

Grave stele, made of Pentelic marble. Found in 1874 in Athens, in the bed of Ilissos river. A nude youth leans against a pillar with crossed legs. In his left hand he holds a lagobolon (a stick for flinging at hares), which together with his dog sniffing the ground characterises him as a hunter. At the right side of the sculpture, the dead youth’s aged father looks at him in grief, leaning on his staff. In the holes on the hair of the two figures were attached metal wreaths. At the bottom of the stele, the young slave of the deceased, exhausted by his grief, has fallen half asleep on the steps. The plasticity of the young man’s body, which occupies the space with its monumental grandeur, indicates that it has been inspired by a free-standing statue of a hero. This outstanding monument, originally in the form of a naiskos (small temple), has been attributed to the Parian sculptor Skopas, or to a sculptor from his workshop. Height 1,68 m., width 1,10 m.

Mαρμάρινη επιτύμβια στήλη νέου, από την κοίτη του Iλισού στην Aθήνα. Γύρω στο 340 π.X.

Eπιτύμβια στήλη νέου από πεντελικό μάρμαρο. Bρέθηκε το 1874 στην Aθήνα, στην κοίτη του Iλισού. Γυμνός νέος στηρίζεται σε πεσσό, σταυρώνοντας τα πόδια. Στο αριστερό του χέρι κρατάει λαγωβόλο που τον χαρακτηρίζει ως κυνηγό, όπως και ο σκύλος που ιχνηλατεί πίσω του. Στα δεξιά ο πατέρας του νεκρού προσβλέπει σε αυτόν με συντριβή, στηριγμένος σε βακτηρία (ραβδί). Μικρές οπές στα μαλλιά των δύο μορφών χρησίμευαν για τη στερέωση μετάλλινων στεφανιών. Tην παράσταση συμπληρώνει ο μικρός υπηρέτης που, εξουθενωμένος από την θλίψη, κοιμάται στα σκαλοπάτια. H πλαστικότητα του σώματος του νέου άνδρα, που με μνημειακή μεγαλοπρέπεια ανοίγεται στο χώρο, καθιστά πιθανή τη σχέση της μορφής αυτής με κάποιο ολόγλυφο άγαλμα ενός ήρωα. Το εξαιρετικό αυτό, άλλοτε ναόσχημο, μνημείο έχει αποδοθεί στον γλύπτη Σκόπα από την Πάρο ή σε κάποιο γλύπτη του κύκλου του. Ύψος 1,68μ., πλάτος 1,10μ.

Parthenon Sculpture, Metope XXX, Centaur and Lapith, 5th cent. BC / Μονομαχία Κένταυρου με Λάπιθο, στο Βρετανικό Μουσείο

Artifacts

Bas-relief, High - Relief, Scurlpurs, ect,,./ Ανάγλυφο,κτλπ

(Για Ελληνικά πάτε κάτω)

Parthenon Sculpture, Metope XXX, Centaur and Lapith, 5th cent. BC 

The metopes (pentelic marble slabs about four feet square carved in high relief) in this sequence come from the south side of the Parthenon, above the architrave.

Here, the dominant centaur tramples down on the Lapith, who tries to keep him at arms length whilst rather feebly reaching for a stone with which to fight back.

This is one of a series showing the battle between the centaurs, a wild tribe with the lower body of a horse, and the Lapiths a people from the mountains of Thessaly in northern Greece. The symbolism is the struggle between barbarism and civilisation.

The British Museum, London

Οι Μετόπες του Παρθενώνα κοσμούσαν, άλλοτε, την δωρικού ρυθμού ζωφόρο του περιστυλίου (ή προστώου) του Παρθενώνα στην Ακρόπολη. Αυτές, αποτελούν το ένα τμήμα των ανάγλυφων παραστάσεων των ζωφόρων του ναού, καθώς, ανάλογες παραστάσεις, υπάρχουν και στη ζωφόρο του σηκού του ναού, στο ίδιο ύψος. Τα 92 ανάγλυφα εικονίζουν ένα θέμα διαφορετικό για κάθε πλευρά, ενώ μαζί με το αέτωμα, την ιωνικού ρυθμού ζωφόρο και το άγαλμα της Προμάχου Αθηνάς αποτελούσαν ένα ολοκληρωμένο σύνολο εξέχουσας γλυπτικής τέχνης.

Οι μετόπες της νότιας όψης είχαν ως θέμα τη μάχη των Λαπίθων με τους Κενταύρους, τη γνωστή Κενταυρομαχία, στην οποία πήρε μέρος ο μυθικός βασιλιάς των Αθηνών, Θησέας. Μια από τις μετόπες βρίσκεται ακόμα στην Αθήνα, ενώ μια άλλη εκτίθεται στο Λούβρο και δεκαπέντε άλλες στο Βρετανικό Μουσείο, μετά την λεηλασία των γλυπτών από τον Λόρδο του Έλγιν.

Dedication of Nikandre / Άρτεμις της Δήλου

Artifacts

Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Female statue, votive offering of Nikandra to Artemis, discovered on Delos island (today at the National Archeological Museum, Athens).

Mαρμάρινο γυναικείο άγαλμα από τη Δήλο, αφιέρωμα της Nαξίας Nικάνδρης. Γύρω στο 650 π.X. 

Marble female statue, found on Delos, Cyclades, dedication of the Naxian Nikandre

ca. 650 BC.

Female statue of island marble, found on Delos, Cyclades, in the sanctuary of Artemis. One of the earliest life-size statues in stone. It probably represents the goddess Artemis. According to the inscription carved on the garment on the left thigh, the statue was dedicated to Apollo by the Naxian Nikandre. Naxian work, typical of the Daedalic style.Height 1,80 m.

More Γυναικείο άγαλμα από νησιώτικο μάρμαρο. Bρέθηκε στη Δήλο, στο ιερό της Aρτέμιδος. Eίναι ένα από τα αρχαιότερα λίθινα αγάλματα φυσικού μεγέθους από τον ελλαδικό χώρο και παριστάνει πιθανότατα την Άρτεμη. Σύμφωνα με την επιγραφή, που είναι χαραγμένη στο ένδυμα στον αριστερό μηρό της μορφής, το άγαλμα το αφιέρωσε η Nαξία Nικάνδρη στον Aπόλλωνα. Nαξιακό έργο, αντιπροσωπευτικό της δαιδαλικής τεχνοτροπίας.

Ύψος 1,80μ.

Sacred Gate kouros / Κούρος της Ιεράς Πύλης

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Κούρος της Ιεράς Πύλης, 600–590 π.Χ. Από την περιοχή της Ιεράς Πύλης. Βρίσκεται στο μουσείο Κεραμεικού.
The “Sacred Gate Kouros”, archaic sculpture from the Sacred Gate area in Athens.
In the spring of 2002, during excavations at one of the city gates of ancient Athens, the Sacred Gate in the Kerameikos, surprisingly a startling find was made under the Sacred Road which led from Athens to the sanctuary of Demeter at Eleusis: a cache of Archaic marble sculptures which originally had stood on grave precincts of the Athenian aristocracy, had been destroyed by the Persians in 480 B.C. and buried under the road when the Sacred Gate was erected.
The cache comprised this almost complete statue of a kouros, youth: a work of the first great marble sculptor of Athens, the so-called Dipylon Master (named after a kouros head found in 1916 in the Diplyon gate). Near this amazing sculpture three statues were found: two statues of lions and one of a sphinx.
Archaic Greek sculpture
Early 6th century BC
Athens, Keramikos Museum

Lion of Kea

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Lion of Kea is the leading tourist attraction in Kea. And we do not think anyone leaving the island without having seen the laughing lion. Lion of Kea is an ancient statue that has come to light over the years and it is located a country mile from the center of the village, and reclines regally halfway up a steep slope, smiling at all who come to pay their respects.

Lion of Kea is carved sometimes prior to 600 BCE and it is massive 6 meter long rock, by an unidentified artist from an indefinite period; this powerful but friendly fellow holds his own secret. Lion of Kea lounging near a Grecian hilltop, the ancient stone Lion of Kea is amazing not only for its comparatively good condition, but also for its strangely sunny demeanor.

Lion of Kea is a natural stone slab, and few people say it is created by Acropolis. Alternately recognized as the Lion of Loulis, the beast is a chosen among both tourists and locals who’ve named the lion, “Liontas.” The creature’s ancient existence, if not his odd smile, are thought to be linked to the local mythology. Some legend says; the island of Kea was once home to population of water nymphs whose beauty, long with their lovely island. As this was almost always a recipe for disaster in ancient Greece, then sent a lion to lay waste to the island. The lion statue remembers the fabled kerfuffle to this day.

No one is sure whether the smile on the lion’s face is an intentional feature or just the product of hilarious weathering, but either way, it continues to be a preferred feature on the island it once supposedly destroyed. This smiley stone feline is meant to represent a mythical lion that almost destroyed the island of Kea.

The Lady of Archontiko, funereal jewelry / Νεκρικά κοσμήματα της Πριγκίπισσας του Αρχοντικού

Artifacts 

Jewelry / Κοσμήματα

The Lady of Archontiko, a high priestess’s, funereal jewelry - Archontiko, Grave 458, around 540-530 BCE

Golden belt Ca. 200 B.C / Χρυσή ζώνη περ. 200 π.Χ

Artifacts 

Jewelry / Κοσμήματα

Golden belt decorated with rosettes and inlayed semi-precious stones. Ca. 200 B.C. National Archaeological Museum Of Athens.

Χρυσή ζώνη διακοσμημένη με ροζέτες και ημιπολύτιμες πέτρες. περ. 200 π.Χ. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

The Ionic capital used as a model in the modern rebuilding of the Stoa of Attalus / To Ιωνικό κιονόκρανο που χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο στην ανακατασκευή της Στοάς του Αττάλου

Artifacts

Bas-relief, High - Relief, Scurlpurs, ect,,./ Ανάγλυφο,κτλπ

Ionic capital from the Stoa of Attalus. This specimen was used as a model in the modern rebuilding of the Stoa itslef. Exhibited along the portico of the Stoa of Attalus, which houses the Ancient Agora Museum in Athens.

To Ιωνικό κιονόκρανο που χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο στην ανακατασκευή της Στοάς του Αττάλου

Source/Photograpy/Bibliography
www.wikimedia.org

Ionic capital of the Stoa of Attalus.5th cen, BC / Ιωνικό κιονόκρανο - Στοά του Αττάλου, 5ος αιων π.Χ.

Artifacts

Bas-relief, High - Relief, Scurlpurs, ect,,./ Ανάγλυφο,κτλπ

Ancient Greek ionic capital, from an unidentified 5th century BC building, still bearing traces of the original painted decoration. Exhibited along the portico of the Stoa of Attalus, which houses the Ancient Agora Museum in Athens.

Ιωνικό κιονόκρανο - Στοά του Αττάλου (Αθήνα). 

Source/Photograpy/Bibliography
www.wikimedia.org

Ancient Greek figurine from Tanagra, Greece, 325 BC / Αρχαίο ελληνικό ειδώλιο από την Τανάγρα, Ελλάδα, 325 π.Χ,

 

Ancient Greek figurine with blue and gilt garment, fan and sun hat from Tanagra, Greece, 325 BC, Altes Museum Berlin, Germany.

Αρχαίο ελληνικό ειδώλιο με μπλε και επίχρυσα ένδυμα και καπέλο από την Τανάγρα, Ελλάδα, 325 π.Χ, Altes Μουσείο, Βερολίνου, Γερμανία.

Ειδώλια αυτού του τύπου εντοπίστηκαν για πρώτη φορά στην Τανάγρα της Βοιωτίας. Ωστόσο είναι πιθανό να κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά στην Αθήνα, γύρω στο 330 π.Χ., και μέχρι τα τέλη του 3ου αι. π.Χ. εμφανίζονται ως προϊόντα πολλών τοπικών εργαστηρίων του ελλαδικού χώρου και της ανατολικής Μεσογείου. Βοιωτικού εργαστηρίου, 325-300 π.Χ.