Philosopher of Antikythera / Ο "φιλόσοφος των Αντικυθήρων"

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

This head and other parts of a cast bronze statue representing a philosopher, a true masterpiece of Hellenistic art, were discovered in a 1st century BC shipwreck. The sandaled feet, hands, and parts of his garment are preserved. This standing philosopher wears a long himation and holds a staff in his left hand, while extending his right hand. His head is rendered with realism and individuality. He has tousled hair and a thick beard, and his inset eyes set off the wrinkled face and half-open lips, adding life to an already expressive face. The statue is believed to represent a Cynical philosopher, possibly Bion the Borysthenite, who settled in Athens. It probably stood in a public place, such as a forum or a gymnasium.

Εικονιστική κεφαλή και τμήματα από χάλκινο χυτό αγάλμα φιλοσόφου, πραγματικό έργο τέχνης της ελληνιστικής εποχής. Ανασύρθηκαν από ναυάγιο του 1ου αι. π.Χ. και εκτός από το κεφάλι σώζονται τα πόδια της μορφής με τα σανδάλια, τα χέρια και τμήματα του ιματίου. Ο φιλόσοφος παριστάνεται όρθιος με μακρύ ιμάτιο. Με το αριστερό χέρι κρατούσε ραβδί, ενώ το δεξί είναι προτεταμένο. Στην κεφαλή του ώριμου άνδρα αποδίδονται με ρεαλισμό τα ατομικά χαρακτηριστικά. Τα μαλλιά είναι ατημέλητα και η γενειάδα πλούσια, το μέτωπό του χαράζουν βαθειές ρυτίδες, τα χείλη του είναι μισάνοιχτα, ενώ ξεχωρίζουν οι ένθετοι οφθαλμοί με το διαπεραστικό βλέμμα, που προσδίδουν ζωντάνια στην έκφραση του προσώπου. Πιστεύεται ότι απεικονίζεται ένας κυνικός φιλόσοφος, κατά πάσα πιθανότητα ο Βίων ο Βορυσθενίτης, που είχε
εγκατασταθεί στην Αθήνα. Το άγαλμα θα ήταν στημένο σε κάποιο δημόσιο χώρο της πόλης, ίσως
στην αγορά ή στο γυμνάσιο.

Source/Photography/Bibliography

Ι. N. Svoronos, Το εν Αθήναις Εθνικόν Μουσείον. Ο θησαυρός του ναυαγίου των Αντικυθήρων, Athens 1903, Vol. Α΄, 29-35, no. 2, pls. III-IV. K. T. Frost, The Statues from Cerigotto, JHS 23 (1903) 233-235, no. V, pl. 4. L. Alscher, Griechische Plastik ΙV: Hellenismus, Berlin 1957, 146, 148, 151, 174, fig. 70. E. Buschor, Das hellenistische Bildnis2, Munchen 1971, 25, 27, 28, 76, no. 94, fig. 20. P. C. Bol, Die Skulpturen des Schiffsfundes von Antikythera, Berlin 1972, 24-31, pls. 10-13,3-4. S. Karusu, Der Bronzekopf aus Antikythera - ein kynischer Philosoph, στον τόμο: Pro arte antiqua. Festschrift fur Hedwig Kenner II, Wien 1985, 207-213, pls. 8,1-2. Ο. Tzachou-Alexandri (ed.), To Πνεύμα και το Σώμα. Οι αθλητικοί αγώνες στην αρχαία Ελλάδα, Exhibition Catalogue, National Archaeological Museum, 15.5.1989 - 15.1.1990, Athens 1989, 190-192, no. 83 (P. Kalligas). Ν. Himmelmann, Antisthenes, in: Β. Andreae (ed.), Phyromachos-Probleme: mit einem Anhang zur Datierung des grossen Altares von Pergamon, Mainz am Rhein 1990, 15-16. R. von den Hoff, Philosophenportrats des Fruh- und Hochhellenismus, Munchen 1994, 151-154, pl. 41 figs. 162-163 and pl. 42 figs. 164-165. P. Moreno, Scultura ellenistica I, Roma 1994, 271-274, figs. 336-337, 340. C. C. Mattusch, Classical Bronzes. The Art and Craft of Greek and Roman Statuary, Ithaca 1996, 91, fig. 3.7, 92-94. K. Schefold, Die Bildnisse der antiken Dichter, Redner und Denker, Basel 1997, 258-259, fig. 142, 519. El. Schraudolph, Beispiele hellenistischer Plastik der Zeit zwischen 190 und 160 v. Chr., in: P. C. Bol (ed.), Die Geschichte der antiken Bildhauerkunst IIΙ: Hellenistische Plastik, Mainz am Rhein 2007, 226-227, fig. 86a-c. N. Kaltsas - E. Vlachogianni - P. Bouyia (eds),The Antikythera Shipwreck: The Ship, The Treasures, The Mechanism, Exhibition Catalogue, National Archaeological Museum, April 2012 - April 2013, Athens 2012, 82-84 cat. no. 24a and 84-86 cat. nos. 24b-g [for all the fragments] (E. Vlachogianni).

For the sandals (τροχάδες): K. Dohan Morrow, Greek Footwear and the Dating of Sculpture, Madison, Wisconsin 1985, 63-64, 84-86, 114-117. G. Calcani, Cavalieri di Bronzo. La torma di Alessandro opera di Lisippo, Roma 1989, 54-55.

The daughters of Kea and Αyia Eirini / Οι κόρες της Κέας και η αγίας Ειρήνης

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Standing or dancing the Daughters of Kea are female figures in upright position. Their reflections on the glass of the showcases  look longer as their skirts reach the soil, they also bear girdles. Some of them wear heavy garlands or necklaces, while their breasts are heavy, exposed. Their arms are mutilated at various lengths or cut from the shoulder; the missed hands would have reached around the waist.

Only two of the women have heads on their shoulders, and faces; the hair form a crown above the forehead of the tallest and a long braid is evident at her back, like in some of her ‘sisters’. Once they were coloured.

The terracotta itself brings to mind the land of the temple that has been their home forcenturies, at the site of Ayia Irini. The fragments that were found in the area of the temple at the Archaeological site of Ayia Irini were supposed to form 40 το 50 statues. In the showcases there are not more than a dozen.

The statues do not look the same, in height or in the made. Their height ranges from 60 cm to the physical of a woman. Probably they were not made at the same time or by the same ceramists.

It is not clear whether they had been offered to the temple or they were participating in rituals taking place in the temple until it was destroyed around 1450 B.C. at the end of the Late Cycladic ΙΙ Period (prehistoric).

Whatever the function or faith they served, these survivors deserve to have a name, let’s call them ‘the Daughters of Kea’.

The terracotta female statues from the temple of the prehistoric site of Ayia Irini are housed at the 2nd floor of the Archaeological Museum of Kea. The statues were reconstructed from fragments discovered in excavations that had been carried out by the University of Cincinnati under the direction of John L. Caskey the years 1960-1976.

Greek

Είτε στέκουν είτε χορεύουν οι Κόρες της Κέας είναι στητές γυναικείες φιγούρες. Οι αντανακλάσεις τους στις βιτρίνες μοιάζουν μακρύτερες, καθώς οι φούστες τους ακουμπάνε στο έδαφος και επιπλέον φορούν περικόρμια. Κάποιες φέρουν βαριές γιρλάντες ή περιδέραια, ενώ τα στήθη τους βαριά, προβάλλουν από χέρια ακρωτηριασμένα σε διάφορα μήκη του μπράτσου ή στον ώμο. Τα χέρια τους αν υπήρχαν θα ακουμπούσαν στην περιοχή της μέσης.

Μονάχα δυο από τις γυναίκες έχουν κεφάλια στους ώμους τους, και  πρόσωπα, μάλιστα η κόμη της ψηλότερης στεφανώνει το μέτωπο και καταλήγει σε μακριά κοτσίδα στην πλάτη της, όπως και σε άλλες από τις ‘αδελφές’ της. Κάποτε ήταν χρωματισμένες.

Το κόκκινο του κεραμικού μου φέρνει στο νου τη γη του ναού που ήταν το σπίτι τους για αιώνες, στον αρχαιολογικό χώρο της Αγίας Ειρήνης.

Τα θραύσματα που βρέθηκαν στην περιοχή του ναού στον Αρχαιολογικό χώρο της Αγίας Ειρήνης επαρκούν για να σχηματίσουν 40 έως 50 αγάλματα. Στις βιτρίνες μετράω γύρω στα 12. Τα αγάλματα δεν μοιάζουν στο ύψος ούτε στην κατασκευή. Το ύψος τους ποικίλει από 0,60 εκ. ως το φυσικό μέγεθος. Μάλλον δεν έχουν κατασκευαστεί την ίδια εποχή ούτε από τους ίδιους τεχνίτες.

Ήταν αφιερώματα ή συμμετείχαν στα τελετουργικά που λάμβαναν χώρα στο ναό μέχρι την καταστροφή του γύρω στο 1450 π.Χ., στα τέλη της Yστεροκυκλαδικής II Περιόδου;

Για όποια χρήση ή πίστη φτιάχτηκαν, επέζησαν στους αιώνες και τους αρμόζει ένα όνομα, ας τις ονομάσουμε οι Κόρες της Κέας.

Τα πήλινα αγάλματα από το ναό του προϊστορικού οικισμού της Αγίας Ειρήνης στεγάζονται στο 2ο όροφο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Κέας. Πρόκειται για γυναικείες φιγούρες από συγκολλημένα θραύσματα και αποκαλύφθηκαν γύρω από την περιοχή του ναού κατά τις ανασκαφές που διεξήγαγε το Πανεπιστημίου του Cincinnati υπό τη διεύθυνση του John L. Caskey, μεταξύ 1960-1976.

Όσο για το Αρχαιολογικό Μουσειο της Κέας στη Ιουλίδα είναι απόκτημα της δεκαετίας του ’70, ανακαινίστηκε 1997-2002.

«Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι ένα πλήθος θραυσμάτων πήλινων αγαλμάτων με μακριά ενδύματα και περικόρμια, ενδύματα γνωστά από τα μινωικά ειδώλια και από τις τοιχογραφίες της Θήρας. Βρέθηκαν στο στρώμα καταστροφής του ναού του 1450 π.Χ. Μερικά κομμάτια προέρχονται από αγάλματα φυσικού μεγέθους και τίποτα ανάλογο σε μέγεθος δεν έχει βρεθεί έως τώρα στον αιγαιακό χώρο.

Statue of the goddess Themis, 300 BC / Άγαλμα της θεάς Θέμιδος, 300 π.Χ.

Artifacts
Figurines, statues ect. / Eιδώλια, αγάλματα κ.α

Statue of the goddess Themis. Pentelic marble. Found at Rhamnous, Attica, in the small temple of Nemesis. The goddess wears a high-girt chiton, richly draped himation and sandals. The head is inlaid and the right arm was made of a separate piece of marble.

Themis, daughter of Ouranos and Gaia, was goddess of justice and at Rhamnous she was worshipped in the same temple as Nemesis. According

to the inscription on the front of the base, the statue was carved by Chairestratos of Rhamnous and was dedicated to Themis by Megakles. About 300 BC. National Archaeological Museum, Athens, Greece.

 Άγαλμα της θεάς Θέμιδος. Μάρμαρο πεντελικό. Βρέθηκε στον Ραμνούντα Αττικής, μέσα στο μικρό ναό της Νεμεσεως. Η θεά φορεί ψηλά ζωσμένο χιτώνα, πλούσια πτυχωμένο ιμάτιο και σανδάλια.

Το κεφάλι είναι ένθετο και το δεξί χέρι ήταν πρόσθετο από ξεχωριστό κομμάτι μαρμάρου. Η Θέμις, κόρη του Ουρανού και της Γης, ήταν θεά της δικαιοσύνης και στον Ραμνούντα λατρευόταν στον ίδιο ναό με τη Νέμεση. Στην πρόσθιο όψη του βάθρου υπάρχει επιγραφή σύμφωνα με την οποία το άγαλμα, το οποίο φιλοτέχνησε ο Χαιρέστρατος από τον Ραμνούντα, ήταν αφιέρωμα του Μεγακλέους στη θέμιδα. Γύρω στο 300 π.Χ. Εθνικό Αρχαιολογική Μουσείο. Αθήνα.