Ancient Shipwreck Peristeras

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ancient Shipwreck of Peristeras. The largest shipwreck of classic Civilisation was discovered by Kostas Mavrikis in the channel between Alonnisos and Peristera island, almost opposite the Steni Vala, the sea-side village of Alonnissos.

The ship, which was probably an Athenian cargo ship, sank to a depth of about 30 metres in around 425 – 415 B.C.

Its load was 3,000 – 4,000 wine amphoras from Mendi of Chalkidiki and Peparithos, today’s Skopelos, two of the most important wine-making town-states of the ancient Hellenic world.

Excavation revealed more important findings, such as black-painted vessels, one lead part of an anchor, plates, an oenochoe and a pot.

This cargo ship weighed more than 11 tonnes, which reveals, contrary to previous beliefs, that Greeks were extremely capable in shipbuilding, even of such size.

Systematic searching began in 1992 and were interrupted in 1994. The photographs that one diver took on behalf of National Geographic have not been published yet, as the Central Archaeological Council has not given permission.

Thus, the largest shipwreck in Greek seas remains “sunk” in Greek bureaucracy and the Aegean waters still cover its secrets.

Underwater Excavations of a Late Fifth Century Merchant Ship at Alonnesos, Greece

Abstract
The largest 5th century B.C. shipwreck yet known in the world was discovered recently off the island of Alonnesos in the Northern Sporades. The ship carried a cargo of wine, and sank some time in the last quarter of the 5th century B.C. in waters 30 m in depth. It was loaded with wine amphoras from the town of Mende on the Macedonian coast, as well as from the island of Skopelos, both places famous in antiquity for the quality of their wines, which were exported all over the Mediterranean and to the Black Sea. The ship also carried a large quantity of Athenian black glaze symposium tableware. Classical ships discovered previously in Greece, Cyprus, France, Italy, and Israël have not exceeded 17 m in length and 4 m in width. The Alonnesos shipwreck is at least 25 m in length and 10 m in width, and is significant because it provides the first archaeological evidence that cargo vessels over one hundred tons burden travelled the Mediterranean as early as the 5th century B.C. I. Historical Background

Πρόκεινται δε τών Μαγνητών νήσοι συχναϊ μεν οα S έν ονόματι Σκίαθός τε και Πεπάρηθος και Ίκός, 'Αλόννησος τε και Σκύρος, ομώνυμους έχουσαι πόλεις6.
The island of Alonnesos mentioned hère by Strabo was not the modem Alonnesos, but one of the two islands to the north, Pelagonisi or Agios Eustratios.7 Its only historical significance is that in the 5th c. B.C. it was part of the Athenian empire, and in 345 B.C.,
Read entire online book HERE

Ίστρια ή Ίστρος

ENGLISH

 

Η παρουσία των Ελλήνων στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας χρονολογείται από την αρχαιότητα. Οι Μιλήσιοι ήδη από τον 7ο αι. π.Χ. ίδρυσαν στις εκβολές του ποταμού Ίστρου (σημερινού Δούναβη), την πόλη Ίστρια, στην οποία έχουν βρεθεί ερείπια ναών του Δία, του Απόλλωνα, του Ερμή της Δήμητρας και άλλων Ελληνικών θεοτήτων. Οι Μιλήσιοι επίσης ίδρυσαν την πόλη Τόμις την σημερινή Κωστάντζα, όπου βρέθηκαν νομίσματα με μορφές αρχαίων θεών.

Τον 6ο π.Χ. αιώνα και πάλι οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την πόλη Κάλλατις, σημερινή Μανγκάλια. Άλλες σημαντικές αποικίες ήταν η Αιγισσός (Τούλτσεα), και η Αξιούπολη (Τσερναβόντα), που μαζί με τις προηγούμενες αποτέλεσαν μια συμμαχία το «Κοινόν των Ελλήνων» με έδρα την Τόμις. Συνεχώς ελληνικά πλοία προσέγγιζαν τις παράκτιες πόλεις, και ως συνέπεια είχαμε εγκατάσταση Ελλήνων, η οποία μετά την άλωση της Κων/λης μεγάλωσε, όταν η Πύλη καθιέρωσε την τοποθέτηση Ελλήνων Φαναριωτών ως ηγεμόνων στη Μολδοβλαχία. Η οποία απολάμβανε καθεστώς ημιανεξαρτησίας απέναντι στο Οθωμανικό κράτος. Όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο κεφάλαιο δηλαδή, Βλαχόφωνοι ανεβαίνουν από το νότο προς την Ρουμανία και όχι αντίθετα. Εκεί οφείλονται και οι ομοιότητες της βλάχικης γλώσσας με την γλώσσα των Ρουμάνων.

Ιστρία ή Ίστρος (Αρχαία Ελληνικά: Ἰστρίη), ήταν μια ελληνική αποικία ή πόλις (πόλις, πόλη) κοντά στις εκβολές του Δούναβη (γνωστός ως Ίστρος στα αρχαία ελληνικά), στη δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας . Ιδρύθηκε από Μιλήσιους αποίκους, προκειμένου να διευκολυνθούν οι συναλλαγές με τους Γέτες, θεωρείται ο αρχαιότερος αστικός οικισμός σε ρουμανικό έδαφος. Ο Σκύμνος της Χίου (περίπου 110 π.Χ.), τοποθετεί την ίδρυσή της  το 630 π.Χ., ενώ ο Ευσέβιος Καισαρείας κατά τη διάρκεια τον 33ον Ολυμπιακών Αγώνων (657-656 π.Χ.). Το παλαιότερη τεκμηριωμένο νόμισμα σε ρουμανικό έδαφος ήταν μια ασημένια δραχμή 8 γραμμαρίων, που εκδίδεται από την πόλη γύρω στο 480 π.Χ.

Ιστορία / Περιγραφή

Η αποικία ιδρύθηκε στα μέσα του 7ου αι. Π.Χ. (έτος 657 π.Χ. σύμφωνα με τον ιστορικό Ευσέβιο) από από Μιλήσιους αποίκους, προκειμένου να διευκολυνθούν οι συναλλαγές με τους Γέτες. Η πόλη είχε μια αδιάκοπη ανάπτυξη για 1.300 χρόνια, αρχίζοντας με την ελληνική περίοδο και τελειώνει με τη Ρωμαϊκή - Βυζαντινή περίοδο.
Στα βόρεια ήταν η λίμνη ΣΙΝΟΗ  ένας ανοικτός κόλπος και νότια ήταν ένα άλλος κόλπος που λειτουργισε ως το λιμάνι. Στο υψηλότερο σημείο της παραλιακής πεδιάδας ιδρύθηκε η ακρόπολη με τα ιερά. Ο οικισμός, που χτίστηκε τον 6ο αιώνα, ήταν 1/2 μίλι (800 μέτρα) δυτικότερα. Είχε ένα ισχυρό αμυντικό τείχος, το νερό συλλέγονταν από τα υδραγωγεία  από απόσταση 12,5 μιλίων (20 χλμ), και είχε δρόμους στρωμένους με πέτρες.
Στους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους, όταν άκμασε η Ίστρια,  βρισκόταν κοντά στο καλό καλλιεργήσιμο έδαφος. Χρησίμευε ως λιμάνι του εμπορίου αμέσως μετά την ίδρυσή της, με την αλιεία και τη γεωργία πρόσθετες πηγές εισοδήματος. Μέχρι το 100 μ.Χ., η αλιεία ήταν σχεδόν η μόνη πηγή εσόδων της Ίστριας. Οι αμφορείς που έχουν βρεθεί ενδεικνύουν την ίδρυση της αποικίας σίγουρα πριν από τα μέσα του 6ου αι.
Την νέα χιλιετίας η Ίστρια έγινε ρωμαϊκή πόλη. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο μεταξύ του 1ου και του 3ου αιώνα μ.Χ., ναοί χτίστηκαν για τους Ρωμαίους θεούς, καθώς και ένα δημόσιο λουτρό και σπίτια για τους πλούσιους. Συνολικά, ήταν σε συνεχή ύπαρξη για περίπου 14 αιώνες, ξεκινώντας με την ελληνική περίοδο μέχρι τη ρωμαϊκή-βυζαντινή περίοδο. Τα ερείπια του οικισμού εντοπίστηκαν για πρώτη φορά το 1868 από τον Γάλλο αρχαιολόγο Ernest Desjardins. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές ξεκίνησαν από τον Vasile Parvan το 1914, και συνεχίστηκαν και μετά το θάνατό του το 1927 από τις ομάδες των αρχαιολόγων με επικεφαλής διαδοχικά από Scarlat και Marcelle Lambrino (1928-1943), Εμίλ Condurachi (1949-1970), Dionisie Πιππίντι, Πέτρε Αλεξαντρέσκου και Alexandru Suceveanu .

Η πόλη της Ίστρια ιδρύθηκε το 654 π.Χ.. Το τείχος της πόλης είχε μια μακρά και πολύπλοκη ανάπτυξη στο πέρασμα των αιώνων.

Μνημεία

Βασιλική

Ερείπια της πρώτης ελληνικής αποικίας

Αυλή ενός σπιτιού με ιωνικούς κίονες στα ερείπια

Η επιγραφή του γλυπτού του Απόλλωνα

ΞΕΝΟΣ ΙΠΠΟΛΟΧΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΙΗΤΡΩΙ ΑΝΕΘΗΚΕΝ ΕΠΙ ΙΠΠΟΛΟΧΟ [ _?] ΤΟ ΘΕΟΔΟΤΟ ΙΕΡΕΩ 
αρχές 4ου αι π.Χ.

Τμήματα μεγάλου ναού

Θέρμη

Ένα ρωμαϊκό ηλιακό ρολόι

  

Histria or Istros

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Histria or Istros (Ancient Greek: Ἰστρίη, Thracian river god, Danube), was a Greek colony or polis (πόλις, city) near the mouths of the Danube (known as Ister in Ancient Greek), on the western coast of the Black Sea. Established by Milesian settlers in order to facilitate trade with the native Getae, it is considered the oldest urban settlement on Romanian territory. Scymnus of Chios (ca 110 BC), dated its founding to 630 BC, while Eusebius of Caesarea set it during the time of the 33rd Olympic Games (657 – 656 BC). The earliest documented currency on Romanian territory was an 8-gram silver drachma, issued by the city around 480 BC.

Română

Ruinele cetăţii Histria

 Histria, cetatea grecească, a fost cel mai vechi oraș atestat de pe actualul teritoriu al României. În prezent, ruinele sale se află pe teritoriul administrativ al comunei Istria, în județul Constanța.
Histria a fost întemeiată de coloniști greci din Milet în jurul anului 657 î.C. (după istoricul Eusebiu din Cezareea) sau 630 î.C. (după Skymnos), ca port la Marea Neagră și distrusă prin secolul al VII-lea d.C. de invaziile avaro-slave.

Pe plan politic, Histria a jucat un rol important prin participarea la revolta orașelor pontice împotriva regelui macedonean Lisimah, la războiul împotriva Bizanțului și la conflictul care l-a opus pe Mithridates al VI-lea Eupator romanilor.

În jurul anului 260 i.d.Hr., Histria s-a aliat cu cetatea Callatis pentru a smulge orașului Byzantion controlul asupra portului Tomis.

Strabon scria că cetatea Histria se află "la o depărtare de 500 de stadii de gura sacră a Istrului".

Orașul Histria a avut o dezvoltare neîntreruptă timp de aproape 1300 ani, începând cu perioada greacă și terminând în perioada bizantină. În perioada greacă (sec. VII – I i.Chr.), orașul era format din două părți distincte, acropola și așezarea civilă, după un model des întâlnit în orașele antice grecești, structură care a fost menținută pană la abandonarea orașului în secolul al șaptelea p.Chr. [4] Unul din motivele abandonării orașului este și colmatarea vechiului golf al Mării Negre, în care era amenajat portul, golful devenind în prezent complexul lagunar Razelm-Sinoe.

În Histria au fost bătute primele monede de pe actualul teritoriu al României, și anume emisiunea de monedă proprie în jurul anului 480/475 a. Chr. Este vorba despre monede de argint turnate care au pe avers simbolul orașului, repezentat de un vultur pe un delfin spre stânga, și legenda IΣTPI încadrate într-un pătrat incus iar pe revers două capete umane alăturate și inversate.
Cetatea Histria a fost identificată, în 1868, de către arheologul francez Ernest Desjardins, iar cercetările arheologice propriu-zise au fost inițiate în 1914 de către Vasile Pârvan. Chiar în prima campanie de cercetări arheologice de la Histria, Vasile Pârvan a descoperit o inscripție intitulată Horothesia, care evidenția granițele teritoriul histrian în vremea lui Traian.  Săpăturile au fost continuate apoi sub conducerea lui Scarlat Lambrino, Emil Condurachi, Dionisie M. Pippidi, Petre Alexandrescu, Alexandru Suceveanu și Alexandru Avram.
Numele cetății Histria (Istria în limba greacă), e dat de denumirea fluviului Istros, cum era denumită Dunărea de către greci. Așezarea era înconjurată de un puternic zid de apărare (numai partea vestică a zidului cetății avea 10 turnuri și două porți ), era alimentată cu apă prin conducte lungi de peste 20 de kilometri, care alimentau și termele construite în epoca romană, străzile erau pavate cu piatră, și poseda atât instituții de educație fizică (gymnasion) cât și cultural-artistice (museion)

History

The colony was founded in the middle of the 7th century BC. (year 657 BC according to historian Eusebius) by colonists from Milet, to trade with the native Getae. The city had an uninterrupted growth for 1300 years, beginning with the Greek period and ending with the Roman - Byzantine period.

To the north Sinoe Lake was an open bay and to the south was another bay which served as the port. On the highest point of the coastal plain the acropolis was established with the sanctuaries. The settlement, erected in the 6th century, was 1/2 mile (800 meters) further west. It had a strong defense wall, collected water by aqueducts 12.5 miles (20 km) long, and had streets paved with stones.

In the archaic and classical periods, when Histria flourished, it was situated near good arable land. It served as a port of trade soon after its establishment, with fishing and agriculture additional sources of income. By 100 AD, fishing was almost the only source of Istrian revenue. There is no archaeological evidence indicating that trade with the interior preceded the foundation of Istros. Traders penetrated to the interior through Istros and the valley of the Danube, demonstrated by finds of Attic black-figure pottery, coins, ornamental objects, an Ionian lebes and many fragments of amphoras. Amphoras have been found in great quantity at Histria, some imported but some local – local pottery was produced following establishment of the colony and certainly before mid-6th century.

Around the turn of the millennium, Histria became a Roman town. In the Roman period between the 1st and 3rd centuries AD, temples were built for the Roman gods, as well as a public bath and houses for the wealthy. Altogether, it was in continuous existence for some 14 centuries, starting with the Greek period up to the Roman-Byzantine period. The Halmyris bay where was the city founded was closed by sand deposits and access to the Black Sea gradually was cut. Trade continued until the 6th century AD. The invasion of the Avars and the Slavs in the 7th century AD almost entirely destroyed the fortress, and the Istrians dispersed; the name and the city disappeared.

The ruins of the settlement were first identified in 1868 by French archaeologist Ernest Desjardins. Archaeological excavations were started by Vasile Pârvan in 1914, and continued after his death in 1927 by teams of archaeologists led successively by Scarlat and Marcelle Lambrino (1928–1943), Emil Condurachi (1949–1970), Dionisie Pippidi, Petre Alexandrescu and Alexandru Suceveanu.

The town of Histria was founded in 654 BC. The town wall had a long and complex development over the centuries.

The territory of the Greek colony initially set on the coastal plain was divided into two main distinct areas, following an urban model known in the Greek colonial world. The highest quarter was chosen for the erection of the acropolis, possibly fortified at that time.

The large civil area to the west was surrounded by a 2.5m or less wide precinct wall that encompassed a surface of ca. 50ha. It consisted of a mud-brick and wooden superstructure, plated with square limestone plaques set in the pseudo-isodomic system of masonry on a bed of limestone and green schist ashlars. Both fortified urban cores were seriously modified in the late 6th c. BC.

The demographic and economic progress attested in the Classical period required the building of a new 2.60m, green schist and limestone wide wall, oriented north-south, that enclosed ca. 35ha. It protected the main area of the town and was doubled by a 9m wide defensive ditch at 7-9m to the west of the wall. At least two gates pierced the precinct wall. This surrounding wall was destroyed in the second half of the 4th c. BC. The west edge of the plateau continued to be fortified with a wall similar to that of the archaic period, with minor repairs and a 3m wide ditch to the west.

Two new defence walls were built in the Hellenistic period, one protecting the acropolis, and another, to the west, along the plateau edge, roughly surrounding the same large area as in the Classical period.

The acropolis' 4.50m wide precinct wall encompassed ca. 9ha. The new layout of the defence wall was a continuous line broken at spots which met the need for curtain towers. This wall consists of two trunks each built of well-chiselled large-sized stone ashlars set alternatively on edge and width and bounded with clay and schist boulders. In the late 4th or in the early 3rd c. BC the plateau edge was surrounded by a new 2.20m wide enclosure wall built of schist ashlars bound with earth and mud-bricks set in a rectangular moulds superstructure. The two double precincts ensured the town protection until the late 1st c. AD.

The economic prosperity as well as the demographic and urban development under the 1st c. A. D. Roman administration necessitated the reshuffling of the structure and layout of the entire occupied area. A new town wall was built by the late 1st – early 2nd c. AD, which expanded considerably the activity on the large sandy plateau to the west. It encompassed a large area of ca. 30ha and cut the plateau roughly on a north-south direction. The new precinct, built in opus caementicium of green schist ashlars set in regular horizontal courses bounded with mortar, was 1.80-1.90m wide and set on a ca. 2.10m deep socle-like foundation. The wall had two gates and interior bastions and rectangular towers built at regular intervals. The south gate was flanked by two protruding rectangular towers. The town wall seems to have suffered some damage in the second half of the 2nd c., probably during the Marcommanic wars. Repair works implemented in a less careful technique were identified at some sections of the wall. In the mid-3rd c. Histria was severely damaged, a fact that rendered indispensable the construction of a new surrounding wall from the outset.

Description

Archaeological evidence seems to confirm that all trade with the interior followed the foundation of Histria. Traders reached the interior via Histria and the Danube valley, demonstrated by finds of Attic black-figure pottery, coins, ornamental objects, an Ionian lebes and many fragments of amphoras. Amphoras have been found in great quantity at Histria, some imported but some local. Local pottery was produced following establishment of the colony and certainly before mid-6th century. During the archaic and classical periods, when Histria flourished, it was situated near fertile arable land. It served as a port of trade soon after its establishment, with fishing and agriculture as additional sources of income. By 100 AD, however, fishing had become the main source of Istrian revenue.

Around 30 AD, Histria came under Roman domination. During the Roman period from the 1st to 3rd centuries AD, temples were built for the Roman gods, besides a public bath and houses for the wealthy. Altogether, it was in continuous existence for some 14 centuries, starting with the Greek period up to the Roman-Byzantine period. The Halmyris bay where was the city founded was closed by sand deposits and access to the Black Sea gradually was cut. Trade continued until the 6th century AD. The invasion of the Avars and the Slavs in the 7th century AD almost entirely destroyed the fortress, and the Istrians dispersed; the name and the city disappeared.

The ruins of the settlement were first identified in 1868 by French archaeologist Ernest Desjardins. Archaeological excavations were started by Vasile Pârvan in 1914, and continued after his death in 1927 by teams of archaeologists led successively by Scarlat and Marcelle Lambrino (1928–1943), Emil Condurachi (1949–1970), Dionisie Pippidi, Petre Alexandrescu and Alexandru Suceveanu. The Histria Museum, founded in 1982, exhibits some of these finds. The excavation project and site also features prominently in the film The Ister.

Monuments

Basilica

Ruins of the first Greek colony

Courtyard of a house with Ionic columns in the ruins

The Apollo sculpture's inscription

Base of a cult statue in Histria dedicated to Apollon Ietros, i.e. Apollo the healer, 4th century B.C. It reads: _ _ _ΞΕΝΟΣ ΙΠΠΟΛΟΧΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΙΗΤΡΩΙ ΑΝΕΘΗΚΕΝ ΕΠΙ ΙΠΠΟΛΟΧΟ [ _?] ΤΟ ΘΕΟΔΟΤΟ ΙΕΡΕΩ Translated it means: _ _ _xenos, son of Hippolochos, dedicated this to Apollo the Doctor during the priesthood of Hippolochos son of Theodotos. Comments: the full name of the dedicator is broken away, but there is space for only 3 or perhaps 4 letters in the fractured area. Possibilities include, for example: Theoxenos, Timoxenos, Philoxenos, etc. the letter forms and the absence of the upsilon in the genitive singular suggests a date very early in the 4th century B.C. the cuttings on the top of the base are not typical of a free-standing figure with two delineated feet. Perhaps it was a statue with feet covered by a robe or other drapery.

Remains of the grand deity temple

Thermae I

A Roman sundial

  

Skeletal residue results of Tomb Kasta at Amphipolis

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

As reported in the press release of December 19, 2014, completion of the macroscopic study of bone material from the tomb on the hill castes, which has undertaken multidisciplinary team of Universities Aristotle and Democritus, would be completed in January 2015. The Ministry had committed , an oral briefing, as demonstrated in those publications, that the announcement of the results of the study will have a deadline of 20 January 2015.

Overview

The skeletal remains of the funerary monument, the hill castes Amphipolis representing approximately 550 bones, crushed and intact skull in good condition, from which missing bones that make up the face and an almost intact mandible. There were no teeth except one carious root right second premolar, which was located in the mandible and displays advanced apical abscess.

Of the 550 bones, which were counted, 157, which emerged after careful repair, different scattered bone fragments were recorded systematically in a database and made their performance effort to single individuals.

Moreover, animal bones were identified, some of which seem to belong to equine long bones. The animal bones will be studied by a special Zooarchaeology.

The minimum number of individuals identified by the diagnostic skeletal remains equivalent to five people, four of which are assigned to burials and a combusted.

The deads of burial distinguished: In a woman (person 1)

(Fig. 1-2),

two middle aged men

(subjects 2 and 3) (Fig. 3-6)

  and a newborn person

(4 person) (Fig. 7, 8).

Person 1: Female
The woman can safely be placed in the age more than 60 years. Sex determination was based on specific indices concerning:

1) in the pelvic bones (pelvis) (left major sciatic notch, right protiaia groove, right and left ischial tuberosity iliac crest, the body and spine sciatic)

2) the bones of the skull (glabella, yperofrya bows slope frontal, frontal tuberosities, lower temporal line, mastoid process, occipital ridge)

3) in the mandible (beards, angle mandibular branches)

4) morphological deformities of bones (the long bone measurements).

The determination of age based:

1) a part of the left pubic symphysis (front part of the basin)

2) the degree of synostosis of the cranial sutures,

3) the strong antemortem loss of posterior teeth on both sides of the lower jaw,

4) in the presence of metabolic diseases such as osteoporosis and frontal hyperostosis (Hyperostosis Frontalis Interna: thickening of the skull walls, internally of the frontal bone, which is usually asymptomatic and is associated with hormonal disorders that often occur in women after menopause) ,

5) the strong degenerative changes, especially in the spine and ossification insertions and cartilage in the long bones and the sides.

As regards the height of the old woman, after applying the combination of different methods in the long bones measurements estimated at 157 million.

In female skeleton seems are the main bones found in the cist grave, from 7.8 m. From the top of the chamber and down, that is 1 m. Above the floor of the cist.

Subjects 2 and 3: Two men, 35 to 45 years.

Two subjects (2 and 3), the four who had received burial may safely be attributed to men, by:

1) anatomical points on the bones of the pelvis (pelvic) (left and right pubic bone and especially abdominal arc ypoiviki cavity and mean area of bone, left protiaia channel, left and right ischial tuberosity, left and right acetabulum, sacral morphology for person two and right ischial tuberosity and sacral morphology for the individual 3)

2) the morphological conformation of the long bones (the long bone measurements).

The two men are relatively close age, in the category of 35-45 years: The one at the beginning and the second towards the end of the class.

The determination of the age of the person 2 based on:

1) in both the pubic symphysis (front part of the basin)

2) the degeneration of ear-like surface of the left pelvis (the area of the basin, which articulates with the sacrum)

3) to complete synostosis epiphyseal the sternal edges on both keys.

The determination of the age range for the individual 3, based on the right pubic symphysis.

It is noted that the relatively youngest of the two male (2 atom) bearing traces sections (cut marks) on the left and upper thoracic area, on two sides and cervical vertebra (Fig. 9-11) and the bottom surface of the sternal end of the left key. Probably identical with aggressive blows-injuries, which should be made by contact with a sharp instrument eg knife and caused his death, as no healing indications distinguished.

The second man (person 3), slightly higher than the first, has evidence transverse fully healed fracture in his right radius, relatively close to the right wrist. Moreover, both men have degenerative osteoarthritis and spondylitis lesions in different parts of their skeletons.

In regard to stature of men after applying the combination of different methods in the long bones measurements estimated at 168 m. For person 2 and the 162-163 m. For 3 atom.

Person 4 and 5

The fourth person is a newborn infant (newborn). The determination of age based on the length and width measurements of the left humerus and left mandible. Sex determination in that person would not be possible as the morphological characteristics of sex discrimination in the bones of infants are not clear.

The fifth person represented by minimum fragments, only nine (9), especially long bones (Figs. 12, 13) carrying all the deformations (transverse microcracks sometimes intense deformation) and discolorations (off-white and blue / gray) found in complete combustion cases incarnate dead and probably belongs to an adult person.

The general finding picture skeletal residues advocates scraping from anthropogenic interference, which apparently involved both inside the space 4 and inside the cist tomb.

prospects

In skeletal findings of burial monument hill castes except the visual methods, we implemented a series of analytical methods to better documentation and the completion of fuller information on the pathological changes in diet, the affinity and the place of origin of these people, ie whether they are people who were born and grew up in Amphipolis or people who have moved from somewhere else in their lives and were buried in this tomb.

These analytical methods include:

• radiographic study of bone to identify pathological lesions, which is not visually distinguishable but for a fuller description of the already recorded e.g. frontal hyperostosis person 1, sections-injuries (cut marks) person 2 person healed fracture 3.

• histological-microscopic techniques eg If frontal hyperostosis, and wherever else necessary.

• analyzes of stable isotopes of carbon and nitrogen in order to identify the type of protein consumed the specific individuals.

• strontium analyzes due to the absence of teeth will be limited only to the values resulting from the sampling of bone.

• palaiogenetikes assays (ancient DNA) to describe the biological and genetic history individuals. As part of the analysis will examine the possible blood affinity of three. But tafonomiki The presence of long bones, absence of teeth and parts of the skull in individuals 2 and 3 used in ancient DNA analysis, may prevent obtaining sufficient amounts of endogenous nuclear DNA to successfully and accurately identify the blood relationship. In persons 4 and 5, because of the limited amount of sample and of the high temperature effect due to combustion, the person 5, the above methods can not be applied.

• The application of AMS dating samples of both human bones and the contextual animals, will complete the picture of the succession of tombs, which can be reconstituted through the excavation process.

Both the visual and analytical methods will be applied to a large number of structures, about 300 from the cemeteries of Amphipolis, within two years research project, funded by the Ministry of Culture and carried out by numerous research team led by S. ladies. Triantafyllou, assistant Professor of Prehistoric Archaeology and Osteoarchaiologias, Department of History and Archaeology, Aristotle and Ch. Papageorgopoulou, assistant Professor of Physical Anthropology, Department of History and Ethnology, Laboratory of Physical Anthropology, LBB. The group consists of undergraduate, graduate and postdoctoral students of Aristotle and Democritus University and internationally renowned and external partners.

In this way gained valuable comparative material, so that:

1) the specific skeletal remains from the extremely important funerary monument hill castes to join a wider population total,

2) the results of analytical methods in archaeological contexts be interpreted in context with the results of the macroscopic study of a total population

3) make clear that anthropological findings should be considered in the archaeological, social and historical context, which only offered through the systematic study of synefrimaton and the overall approach of the period.

Image Captions:
Figure 1: Approximate representation Individual bones 1
Figure 2: Approximate representation Individual bone marrow 1 photos
Figure 3: Indicative representation Person 2 bone
Figure 4: Indicative represented Individuals with bone marrow 2 photos
Figure 5: Indicative representation Person 3 bone
Figure 6: Approximate representation Person 3 bone marrow photos
Figure 7: Approximate representation bone Person 4
Figure 8: Indicative representation bone marrow Person 4 photos
Figure 9: Person 2, left side first with traces of three sections (cut marks) (bone Number, # 31.1) Figure 10: Person 2, left side first, detail of the lateral incision (cut mark) neck (bone Number, # 31.1) Figure 11: Person 2, left side trail incision (cut mark) in the upper edge of the body Figure 12: Person 5 bones that have undergone the influence of high temperature, after burning
Figure 13: Person 5 bones that have undergone the influence of high temperature, after burning

Μελέτη Σκελετικών Καταλοίπων Ταφικού Μνημείου, Λόφου Καστά, Αμφίπολη

ENGLISH

Οπως έχει αναφερθεί στο Δελτίο Τύπου της 19ης Δεκεμβρίου 2014, η ολοκλήρωση της μακροσκοπικής μελέτης του οστεϊκού υλικού από το ταφικό μνημείο στο λόφο Καστά, την οποία έχει αναλάβει διεπιστημονική ομάδα των Πανεπιστημίων Αριστοτελείου και Δημοκριτείου, θα ολοκληρωνόταν εντός του Ιανουαρίου 2015. Το Υπουργείο είχε δεσμευθεί, σε προφορική ενημέρωση, όπως αποδεικνυεται στα σχετικά δημοσιεύματα, ότι η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της μελέτης θα είχε καταληκτική ημερομηνία την 20ή Ιανουαρίου 2015.

Συνοπτική εικόνα

Τα σκελετικά κατάλοιπα του ταφικού μνημείου, από τον λόφο Καστά Αμφίπολης αντιστοιχούν σε 550 περίπου οστά, θρυμματισμένα και ακέραια, ένα κρανίο σε αρκετά καλή κατάσταση, από το οποίο λείπουν τα οστά, που συνθέτουν το πρόσωπο και μία σχεδόν ακέραιη κάτω γνάθο. Δεν βρέθηκαν δόντια, εκτός από μία τερηδονισμένη ρίζα δεξιού δεύτερου προγόμφιου, η οποία βρισκόταν μέσα στη κάτω γνάθο και εμφανίζει προχωρημένο ακρορριζικό απόστημα.

Από τα 550 οστά, που καταμετρήθηκαν, τα 157, τα οποία προέκυψαν κατόπιν προσεκτικής ανάταξης από διαφορετικά θραύσματα διάσπαρτων οστών, καταγράφηκαν συστηματικά σε βάση δεδομένων και έγινε προσπάθεια απόδοσης τους σε επιμέρους άτομα.

Επιπλέον, αναγνωρίστηκαν οστά ζώων, κάποια από τα οποία φαίνεται να ανήκουν σε μακρά οστά ιπποειδούς. Τα οστά των ζώων θα μελετηθούν από ειδικό ζωοαρχαιολόγο.

Ο ελάχιστος αριθμός των ατόμων, που ταυτοποιήθηκαν από τα διαγνωστικά σκελετικά κατάλοιπα αντιστοιχεί σε πέντε άτομα, τέσσερα εκ των οποίων αποδίδονται σε ενταφιασμούς και ένα σε καύση.

Οι νεκροί των ενταφιασμών διακρίνονται: Σε μία γυναίκα (άτομο 1)

 (Εικ. 1-2), 

σε δύο άνδρες μέσης ηλικίας

(άτομα 2 και 3) (Εικ. 3-6)

 και σε ένα νεογέννητο άτομο

 (άτομο 4) (Εικ. 7, 8).

Ατομο 1: Γυναίκα

Η γυναίκα, μπορεί με ασφάλεια να τοποθετηθεί στο ηλικιακό διάστημα άνω των 60 ετών. Ο προσδιορισμός του φύλου έγινε βάσει συγκεκριμένων δεικτών, που αφορούν:
1) στα οστά της πυέλου (λεκάνης) (αριστερή μείζων ισχιακή εντομή, δεξιά πρωτιαία αύλακα, αριστερό και δεξιό ισχιακό κύρτωμα λαγώνια ακρολοφία, σώμα και άκανθα ισχιακού),
2) στα οστά του κρανίου (μεσόφρυο, υπερόφρυα τόξα, κλίση του μετωπιαίου, μετωπιαία ογκώματα, κάτω κροταφική γραμμή, μαστοειδείς αποφύσεις, ινιακό έπαρμα),
3) στην κάτω γνάθο (γένειο, γωνία κάτω γνάθου, κλάδοι),
4) στη μορφολογική διάπλαση των οστών (μετρήσεις των μακρών οστών).

Ο προσδιορισμός της ηλικίας βασίστηκε:
1) σε τμήμα της αριστερής ηβικής σύμφυσης (πρόσθιο τμήμα της λεκάνης),
2) στο βαθμό συνοστέωσης των κρανιακών ραφών,
3) στην έντονη προθανάτια απώλεια των οπίσθιων δοντιών και στις δύο πλευρές της κάτω γνάθου,
4) στην παρουσία μεταβολικών νοσημάτων, όπως είναι η οστεοπόρωση και η μετωπιαία υπερόστωση (Hyperostosis Frontalis Interna: πάχυνση των τοιχωμάτων του κρανίου, εσωτερικά του μετωπιαίου οστού, η οποία είναι συνήθως ασυμπτωματική και συνδέεται με ορμονικές διαταραχές που εμφανίζονται συχνά σε γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση),
5) στις έντονες εκφυλιστικές αλλοιώσεις, κυρίως στη σπονδυλική στήλη και στις οστεοποιήσεις ενθέσεων και χόνδρων στα μακρά οστά και στις πλευρές.

Σε ό,τι αφορά το ανάστημα της ηλικιωμένης γυναίκας, μετά από τη συνδυαστική εφαρμογή διαφορετικών μεθόδων στις μετρήσεις των μακρών οστών, εκτιμάται στα 157 εκ.

Στο γυναικείο σκελετό φαίνεται ότι αποδίδονται τα περισσότερα οστά που βρέθηκαν στον κιβωτιόσχημο τάφο, από τα 7,8 μ. από την κορυφή του θαλάμου και κάτω, δηλαδή 1 μ. πάνω από το δάπεδό του κιβωτιόσχημου.


Ατομα 2 και 3 : Δύο άνδρες, 35 έως 45 ετών.

Τα δύο άτομα (2 και 3), από τα τέσσερα, που είχαν δεχτεί ενταφιασμό, μπορούν με ασφάλεια να αποδοθούν σε άνδρες, βάσει:
1) των ανατομικών σημείων στα οστά της πυέλου (λεκάνης) (αριστερό και δεξιό ηβικό οστό και ειδικότερα κοιλιακό τόξο, υποηβική κοιλότητα και μέση επιφάνεια των οστών, αριστερή πρωτιαία αύλακα, αριστερό και δεξιό ισχιακό κύρτωμα, αριστερή και δεξιά κοτύλη, μορφολογία ιερού οστού για το άτομο 2 και δεξιό ισχιακό κύρτωμα και μορφολογία ιερού οστού για το άτομο 3)
2) της μορφολογικής διάπλασης των μακρών οστών (μετρήσεις των μακρών οστών).

Οι δύο άνδρες είναι σχετικά κοντά ηλικιακά, στην κατηγορία των 35 έως 45 ετών: Ο ένας, στις αρχές και ο δεύτερος, προς το τέλος της κατηγορίας αυτής.

Ο προσδιορισμός της ηλικίας για το άτομο 2 βασίστηκε:
1) στις δύο ηβικές συμφύσεις (πρόσθιο τμήμα της λεκάνης),
2) στις εκφυλιστικές αλλοιώσεις της ωτοειδούς επιφάνειας της αριστερής πυέλου (η περιοχή της λεκάνης που αρθρώνεται με το ιερό οστό),
3) στην πλήρη συνοστέωση των επιφύσεων των στερνικών άκρων και στις δύο κλείδες.

Ο προσδιορισμός του ηλικιακού εύρους για το άτομο 3, βασίστηκε στη δεξιά ηβική σύμφυση.

Σημειώνεται ότι ο σχετικά νεαρότερος από τους δύο άνδρες (άτομο 2) φέρει ίχνη τομών (cut marks) στην αριστερή άνω θωρακική μοίρα, σε δύο πλευρές και αυχενικό σπόνδυλο, (Εικ. 9-11) καθώς και στην κάτω επιφάνεια του στερνικού άκρου της αριστερής κλείδας. Ταυτίζονται πιθανόν με επιθετικά χτυπήματα-τραυματισμούς, που θα πρέπει να έγιναν εξ επαφής με αιχμηρό όργανο π.χ. μαχαιρίδιο, και προκάλεσαν το θάνατο του, καθώς δεν διακρίνονται ενδείξεις επούλωσης.

Ο δεύτερος άνδρας (άτομο 3), λίγο μεγαλύτερος σε σχέση με τον πρώτο, έχει ενδείξεις εγκάρσιου, πλήρως επουλωμένου, κατάγματος στη δεξιά του κερκίδα, σχετικά κοντά στο δεξιό καρπό. Επιπλέον, και οι δύο άνδρες παρουσιάζουν εκφυλιστικές αλλοιώσεις οστεοαρθρίτιδας και σπονδυλαρθρίτιδας σε διαφορετικά σημεία των σκελετών τους.

Σε ό,τι αφορά το ανάστημα των ανδρών μετά από τη συνδυαστική εφαρμογή διαφορετικών μεθόδων στις μετρήσεις των μακρών οστών, εκτιμάται στα 168 εκ. για το άτομο 2 και στα 162-163 εκ. για το άτομο 3.

Ατομα 4 και 5

Το τέταρτο άτομο είναι ένα νεογέννητο βρέφος (νεογνό). Ο προσδιορισμός της ηλικίας βασίστηκε στις μετρήσεις μήκους και πλάτους του αριστερού βραχιονίου και της αριστερής κάτω γνάθου. Ο προσδιορισμός του φύλου σε αυτό το άτομο δεν κρίνεται δυνατός καθώς τα μορφολογικά χαρακτηριστικά διάκρισης φύλου στα οστά των νεογνών δεν είναι σαφή.

Το πέμπτο άτομο εκπροσωπείται από ελάχιστα θραύσματα, μόλις εννέα (9), κυρίως μακρών οστών, (Εικ. 12, 13) που φέρουν όλες τις παραμορφώσεις (εγκάρσιες μικρορωγμές και μερικές φορές έντονη παραμόρφωση) αλλά και τους αποχρωματισμούς (υπόλευκο και μπλε/γκρι) που συναντώνται στις περιπτώσεις πλήρους καύσης σαρκωμένου νεκρού και ανήκει πιθανότατα σε ενήλικο άτομο.

Η γενική εικόνα εύρεσης των σκελετικών καταλοίπων συνηγορεί στην αναμόχλευση τους από ανθρωπογενή επέμβαση, η οποία φαίνεται ότι αφορούσε τόσο στο εσωτερικό του χώρου 4, όσο και στο εσωτερικό του κιβωτιόσχημου τάφου.

Προοπτικές

Στα σκελετικά ευρήματα του ταφικού μνημείου του λόφου Καστά, εκτός από τις μακροσκοπικές μεθόδους, θα εφαρμοστεί μια σειρά αναλυτικών μεθόδων για την καλύτερη τεκμηρίωση αλλά και για την συμπλήρωση πληρέστερων πληροφοριών, που αφορούν στις παθολογικές αλλοιώσεις, στην διατροφή, στη συγγένεια και στον τόπο καταγωγής των ανθρώπων αυτών, δηλαδή εάν πρόκειται για άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αμφίπολη ή για άτομα που μετακινήθηκαν από κάπου αλλού κατά την διάρκεια της ζωής τους και ενταφιάστηκαν στο συγκεκριμένο ταφικό μνημείο.
Οι αναλυτικές αυτές μέθοδοι περιλαμβάνουν:

• ακτινολογική μελέτη των οστών για τον εντοπισμό παθολογικών αλλοιώσεων, που δεν είναι μακροσκοπικά διακριτές αλλά και για την πληρέστερη περιγραφή των ήδη καταγεγραμμένων π.χ. μετωπιαία υπερόστωση ατόμου 1, τομές-τραυματισμοί (cut marks) ατόμου 2, επουλωμένο κάταγμα ατόμου 3.
• ιστολογικές-μικροσκοπικές τεχνικές π.χ. περίπτωση μετωπιαίας υπερόστωσης, και όπου αλλού κριθεί απαραίτητο.
• αναλύσεις σταθερών ισοτόπων άνθρακα και αζώτου με σκοπό τον προσδιορισμό του είδους των πρωτεϊνών που κατανάλωναν τα συγκεκριμένα άτομα.
• αναλύσεις στροντίου που λόγω της απουσίας δοντιών θα περιοριστούν μόνο στις τιμές που θα προκύψουν από τη δειγματοληψία των οστών.
• παλαιογενετικές αναλύσεις (αρχαίο DNA) με σκοπό την περιγραφή της βιολογικής και γενετικής ιστορίας των ατόμων. Στο πλαίσιο των αναλύσεων θα εξεταστεί η ενδεχόμενη εξ αίματος συγγένεια των τριών ατόμων. Η ταφονομική όμως παρουσία των μακρών οστών, η απουσία δοντιών και τμημάτων του κρανίου στα άτομα 2 και 3 που χρησιμοποιούνται στις αναλύσεις αρχαίου DNA, ενδεχομένως να μην επιτρέψει την απόκτηση επαρκούς ποσότητας ενδογενούς πυρηνικού DNA για την επιτυχημένη και με ακρίβεια ταυτοποίηση της εξ αίματος συγγένειας. Στα άτομα 4 και 5, λόγω της περιορισμένης ποσότητας δείγματος αλλά και της επίδρασης υψηλής θερμοκρασίας λόγω καύσης, στο άτομο 5, δεν θα εφαρμοστούν οι παραπάνω μέθοδοι.
• Η εφαρμογή AMS χρονολογήσεων σε δείγματα τόσο των ανθρώπινων οστών όσο και των συγκείμενων ζώων, θα συμπληρώσει την εικόνα της διαδοχής των ταφών, η οποία δεν μπορεί να ανασυσταθεί μέσα από την ανασκαφική διαδικασία.

Τόσο οι μακροσκοπικές όσο και οι αναλυτικές μέθοδοι θα εφαρμοστούν σε ένα μεγάλο αριθμό σκελετών, περίπου 300, από τα νεκροταφεία της Αμφίπολης, στο πλαίσιο διετούς ερευνητικού προγράμματος, που χρηματοδοτείται από το ΥΠΠΟΑ και πραγματοποιείται από πολυπληθή ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τις κυρίες Σ. Τριανταφύλλου, επίκουρη Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας και Οστεοαρχαιολογίας, Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας, ΑΠΘ και Χ. Παπαγεωργοπούλου, επίκουρη Καθηγήτρια Φυσικής Ανθρωπολογίας, Τμήμα Ιστορίας Εθνολογίας, Εργαστήριο Φυσικής Ανθρωπολογίας, ΔΠΘ. Η ομάδα αποτελείται από προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και μεταδιδακτορικούς φοιτητές των Πανεπιστημίων Αριστοτελείου και Δημοκριτείου αλλά και διεθνώς αναγνωρισμένους εξωτερικούς συνεργάτες.

Με αυτό τον τρόπο θα αποκτηθεί πολύτιμο συγκριτικό υλικό, έτσι ώστε:
1) τα συγκεκριμένα σκελετικά κατάλοιπα, από το εξαιρετικά σημαντικό ταφικό μνημείο του λόφου Καστά να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πληθυσμιακό σύνολο,
2) τα αποτελέσματα των αναλυτικών μεθόδων σε αρχαιολογικά σύνολα να ερμηνευθούν σε συνάφεια με τα αποτελέσματα της μακροσκοπικής μελέτης ενός συνόλου πληθυσμού,
3) να γίνει σαφές ότι τα ανθρωπολογικά ευρήματα πρέπει να μελετώνται μέσα στο αρχαιολογικό, κοινωνικό και ιστορικό τους πλαίσιο, που προσφέρεται μόνο μέσα από τη συστηματική μελέτη των συνευρημάτων και τη συνολική προσέγγιση της περιόδου.

Λεζάντες Εικόνων:

Εικόνα 1: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 1
Εικόνα 2: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 1 με φωτογραφίες οστών
Εικόνα 3: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 2
Εικόνα 4: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 2 με φωτογραφίες οστών
Εικόνα 5: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 3
Εικόνα 6: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 3 με φωτογραφίες οστών
Εικόνα 7: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 4
Εικόνα 8: Ενδεικτική εκπροσώπηση οστών Ατόμου 4 με φωτογραφίες οστών
Εικόνα 9: Άτομο 2, αριστερή πρώτη πλευρά με ίχνη 3 τομών (cut marks) (Αριθμός οστού, #31.1)
Εικόνα 10: Άτομο 2, αριστερή πρώτη πλευρά, λεπτομέρεια από την πλάγια τομή (cut mark) στον αυχένα (Αριθμός οστού , #31.1)
Εικόνα 11: Άτομο 2, αριστερή πλευρά με ίχνος τομής (cut mark) στο άνω χείλος του σώματος
Εικόνα 12: Άτομο 5, οστά που έχουν υποστεί την επίδραση υψηλής θερμοκρασίας, μετά από καύση
Εικόνα 13: Άτομο 5, οστά που έχουν υποστεί την επίδραση υψηλής θερμοκρασίας, μετά από καύση